Lang heb ik getwijfeld om aan een blog te beginnen. Vooreerst heb ik er eigenlijk helemaal geen tijd voor (meteen een disclaimer voor het ongetwijfeld totaal gebrek aan regelmaat waarmee deze pagina's worden ge-update). Bovendien is een blog toch de ultieme vorm van navelstaarderij, niet? Je lanceert je eigen Grote Gelijk op het web en gaat dan zitten wachten tot anderen zich de moeite getroosten om jouw mening te komen lezen en becommentariëren. Hoe pretentieus kan je zijn? Bovendien: waarover ga je in godsnaam schrijven?
Neen, geen haar op m'n hoofd dat er aan denkt een blog te beginnen.
En toch...
Dit blog is helemaal geen blog waarop je zelfverheerlijkende proza van de auteur zal vinden, noch gaat het om een politieke, religieuze of zelfs maar autobiografische poging tot exhibitionisme.
De enige reden waarom ik dit blog in leven roep is om, zo nu en dan (en dus zonder de reeds afgewezen regelmaat) een paar losse bedenkingen neer te pennen rond een onderwerp dat nogal leeft in het Mechelse: de Malinwa.
Want inderdaad, dit jaar kan je me bij thuiswedstrijden van KV Mechelen (ik krijg dat "YR" er echt niet voor getypt) vinden op tribune 2, vak C - geef nu toe, de perfecte plaats om over een blog na te denken...
Mijn beleving dus, strikt subjectief gekleurd, vanuit vak C (achter de goal en voor de business seats), rij 10, plaats 67.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten